Sorumuz veya sorunumuz daha güzel fotoğraf çekmek. Bir çok fotoğrafçının söylediği ve savunduğu bir deyiş vardır: “Fotoğrafı makine değil gözler ve beyin çeker.” Bana göre bu oldukça iddialı ve yanlış bir tanımlama. Daha çok egosunu tatmin etmek isteyen, bilgi ve ekipman kullanımı konusunda bir sıkıntısı olmayan, dinozorlar ve onların hayranları tarafından kullanılır. Kişisel fikrime göre ise herkes güzel fotoğraf çekebilir. Bunun için birazcık çaba ve birkaç ipucunu bilmek yeterli olacaktır. Burada sıralayacaklarım da zaten bunlardan ibaret.

İlk olarak; ekipmanınızı daha iyi tanıyın.

Bedenimiz de bir ekipmandır, bilincimizin kullandığı bir ekipman. Onu ne kadar iyi tanıyor ve kullanabiliyorsak her yaptığımız işte o denli başarılı oluruz. Fotoğraf makinesi ve objektifler de birer ekipmandır, onları bedenimiz, dolayısıyla beynimiz ve en temelde bilincimiz vasıtasıyla kullanırız. Fotoğraf ekipmanını bedenimizin bir uzantısı olarak gördüğümüz, bedenimizin bir parçası olarak hissettiğimiz taktirde o ekipmandan en verimli şekilde yararlanabiliriz. Bunun için de o ekipmana ait her türlü bilgiyi elde edip, araştırıp öğrenmek ve deneyerek test etmek, sonuçta çıkan ürünün yani fotoğrafın kaltesini olumlu yönde etkileyecektir. Bu yüzden ister kompakt bir dijital, ister profesyonel bir DSLR makinamız olsun, öncelikle makinamızı iyi tanımalıyız, sınırlarını iyi bilmeliyiz. Hangi koşullarda hangi tepkileri verdiğini test etmeliyiz. Diyelimki eski kompakt bir dijital makinamız var ve onunla iç mekanda bir çekim yaptığımızda maviye kaçan renkler ağırlıkta oluyor. Bu, makinamızın otomatik beyaz ayarının iç mekanda dengeli çalışmamasından ileri geliyordur, eğer elle değiştirme imkanımız varsa beyaz ayarını bulunduğumuz koşullara göre sarı ampül ya da florösan konumuna çekerek daha doğru fotoğraflar elde ederiz. Ama bunun için önce makinamızın buna izin verip vermediğini bilmemiz gereklidir. Ayrıca tüm fotoğraf makinalarında uluslararası kabul görmüş işaretler ve semboller kullanılır. Bunların anlamlarını bilmek fotoğraf makinanızı ayarlarken oldukça işinize yarayacak ve sizi hızlandıracaktır. ek olarak ileride ekipmanınızı değiştirmeniz halinde ayarlar konusunda sıkıntı çekmenizi de engelleyecektir.

Temel fotoğrafçılık terimlerine aşina olun.

Temel fotoğraf terimlerine aşina olun çünkü makinanın kullanım kılavuzunda, eğitici yazılarda veya fotoğrafla ilgili herhangi bir makalede bu terimler kullanılır. Bu temel terimler fotoğrafın alfabesidir. Bunları iyice hazmedin ve anlamaya çalışın. Birbirleri arasındaki ilişkileri öğrenin, inanın bu çok vaktinizi alacak bir çalışma değil. Bilmeniz gereken sadece birkaç terim, diyafram, enstantane, iso, kadraj, net alan derinliği vb. Tabi derinlemesine bilgi sahibi olmanın hiçbir zararı yok ama önemli olan diyafram, enstantane ve iso arasındaki ilişkiyi iyi anlamak, bunu unutmayın.

Akşama doğru veya sabah erken saatlerde fotoğraf çekin.

Gün doğumu ve batımı dışında, gün içerisinde fotoğraf çekmek için en güzel saatler güneş ışıklarının eğik geldiği sabah erken ve akşam güneş batmadan önceki son saatlerdir. Çekmek istediğimiz konuya ışığın nereden geldiğine dikkat etmeliyiz. Konumuz aydınlanmalı biz ve makinamız değil. Bu yüzden güneşi arkamıza almak en iyi çözüm olarak görünmektedir. Eğer öğlen saatlerinde fotoğraf çekmek zorunda kalırsak mümkün mertebe ışıklı alanların ve gölgelerin çok olduğu parçalı ışıklı bölgelerden kaçınmalı, ışığın daha homojen olduğu, eşit dağılmış kısımlara yönelmeliyiz. Sert gölgeleri yumuşatmak için gün ortasında flaş kullanmak ta ayrıca bir çözüm olarak kullanılabilir.

Modelden ziyade kadraja giren arkaplana dikkat edin.

Ekipmanımızı bir nebze olsun tanıdığımızı varsayarak fotoğraf çekmek için kendimizi dışarıya atıyoruz. Ya da bir tatildeyiz, bulunduğumuz mekanı ve tatil anılarımızı hatırlamak amacıyla birilerinin fotoğrafını çekiyoruz diyelim. Öncelikle dikkat etmemiz gerekenin model yani fotoğrafı çekilecek kişiden ziyade arkaplan (fon) olduğunu unutmayalım. Fotoğraf bir soyutlamadır. Var olan oldukça geniş bir alandan kadrajımız kadar olan kısmı çekip almaktır. Bu yüzden fotoğrafını çekeceğimiz kişiye değil de arkaplanına dikkat etmeli, oradaki fazlalıkları kadrajdan çıkartmalıyız. Hatırlamak istediğimiz bir mekandır sonuçta ve o mekanı hatırlamak için güzel bir yer seçmişizdir ama yerde bir beyaz poşet, bir içecek kutusu veya bir pet şişe görmek dikkatin orada toplanmasına sebeb olabilir ve bu da sonradan fotoğraf baktığımızda bizi hayal kırıklığına uğratabilir. Eğer imkanımız varsa bu tip şeyleri arkaplandan uzaklaştırmalıyız. Bir çöp bidonu gibi uzaklaştıramayacağımız bir nesneyi de model ile gizlemeliyiz. Eğer bunları yapamıyorsak kadrajı değiştirmeyi denemeliyiz.

Gergin modellerle çalışmayın, onları neşelendirin ve doğal hallerini yakalayın.

Herşey yolunda, fotoğrafı çekmek üzere deklanşöre basacağız, hemen basmayın, biraz bekleyin. Yada basın, sonra modelle bir iki kelime konuşun ve tekrar basın. Bunu değişik yöntemler kullanarak uygulayabilirsiniz. Bunun yapmaktaki amacımızı şöyle açıklayabilirim; genelde insanlar fotoğraf çektirirken bir miktar gergin olurlar ve zaten bu gerginliği atmalarını sağlamak amacıyla gülmeleri istenir. Fakat bu gülüşte de ayrı bir yapaylık vardır. Fotoğrafı çekilen insan üzerinden büyük bir yük kalkmış gibi rahatlar, işte siz de duruşu ve kadrajı bozmamak kaydıyla o rahatlama anının fotoğrafını çekerseniz fotoğraflarınız daha bir doğal olacaktır. Farklı şekillerde uygulanabilir, mesela herşey hazır fotoğrafı çekeceksiniz, modelin içtenlikle güleceğini bildiğiniz bir espri patlatın ve o gerginliğini üzerinden atıp gülerken siz o içtenliğin fotoğrafını çekin.

Buz gibi bir su, “bitir de gidelim” diyen bir model, eğlenceli bir nükte ve sonra fotoğraf.
Modelinizi ortaya yerleştirmeyin.

Hala tatildeyiz, bir insan ve arkaplanda da bir mekanın fotoğrafını çekiyoruz. Fotoğrafa başlayanların genel eğilimi modeli kadrajda ortaya yerleştirmektir. Fakat bu çoğunlukla fotoğrafa olumsuz katkı yapar. Genel fotoğrafçılık anlayışında bakış, duruş veya hareket yönünde boşluk olacak şekilde modelin sağa ya da sola yerleştirilmesi kabul görmüştür. Bunun isatisnaları olabileceğini unutmayın fakat istisnaları uygulayabilmek için öncelikle bu bilgiyi bilmeli, uygulamalı ve hangi durumlarda istisnalar olabileceğini keşfetmelisiniz. Modelin manzarayı kapatacak şekilde değil de, sağda ya da solda olmasının bize kazandırdığı avantajlardan birisi de arkaplanda kesintisiz bir manzara sunmasıdır.

Kısaca ve kabaca en temel terimleri tanıyalım:

Kadraj: Fotoğraf makinasınin dijital ekranında ya da vizöründe görünen görüntüdür, yani fotoğraf karesinin içine dahil edilen her şey kadraj olarak anılır.

Diyafram: Fotoğraf makinelerinde, objektif içinden geçen ışığın derecesini ayarlamak için kullanılan ve çoğunlukla objektif içine yerleştirilmiş olan metal düzenek. Alan derinliğini değiştirmek için kullanılır.

Enstantane: Işığa duyarlı alanın ışık aldığı süre. ya da perdenin açılması ile kapanması arasında geçen zaman.

ISO: Işık hassasiyeti.

Net alan derinliği: Fotoğraf çekerken kadrajda belirli bir nokta netlenir. Bu noktanın bir miktar önü ve bir miktar arkası da fotoğrafta net olarak çıkacaktır. Fotoğrafta net olan kısma net alan derinliği denir. Diyafram kıslarak artırılabilir.

Teknik mi Sanat mı?

Fotoğraf teknik ve sanatın birleşiminden oluşur. Teknik kısmını okuyarak, ders alarak, çalışarak öğrenebilir ve uygulayarak bu konuda eksiksiz hale gelebilirsiniz. fotoğrafın teknik kısmı sınırlıdır, ne kadar çok okursanız o kadar çabuk öğrenir ve bu kısmı tamamlarsınız. Sanat kısmı ise tamamen size kalmış, iç dünyanıza, kişiliğinize, geçmişinize ve çevrenize bağlıdır. Sanat kısmını geliştirmek yıllar alabileceği gibi, ilham şeklinde güzel fotoğraflar ve kurgular yaratmamanız için hiçbir neden yoktur. Diğer sanatlarla ilgilenmek, özellikle sinema ile ilgilenmek fotoğrafçılığınıza olumlu yönde katkı sağlayacaktır.

NOT: Bu yazının orjinali 02 Eylül 2008 de http://www.hakkiceylan.com/guzel-fotograflar-cekmek-istiyorum-neler-yapmaliyim adresinde yayımlanmıştır ve daha çok kişiye ulaşması amacıyla burada paylaşılmaktadır.

• Gideceğiniz yerde ya da yakınlarında konaklamayı düşünüyorsanız yerinizi önceden ayırtın. Oteller pahalı olabilir ve herzaman güvenilir olmayabilir ama Öğretmen Evleri oldukça iyi alternatiflerdir, unutmayın. Oldukça temiz ve hesaplıdırlar. Sonuçta amacımız lüks bir otelde tatil yapmak değil, sadece konaklamak ve/veya kahvaltı edebilmek. Gideceğiniz yere yakın – eğer varsa – Öğretmen Evlerine ulaşabilmek için ilginç bir adres var www.ogretmenevim.com. Buradan gerekli bilgileri elde edebilirsiniz.
• Oraya giden tanıdığınız varsa onlarla konuşun, fotoğrafçı olsun ya da olmasın söylediklerinin tamamını dinleyin, onun için önemsiz olabilecek ayrıntılar sizin oldukça işinize yarayabilir. Fakat eğer fotoğrafçı değilse asla nerede fotoğraf çekebilirim diye sormayın. Çünkü bir fotoğrafçının bakışıyla, turistik ya da kültürel amaçlı gezi yapan birinin bakışları çok farklıdır.
• Daha önce orada çekilen fotoğraflara bakın. Flickr ya da Fotokritik gibi sitelerde arama yaparak bu fotoğraflara kolaylıkla ulaşabilirsiniz. Buralarda arama yapmanız aynı zamanda fotoğrafı çekenle irtibat kurmanıza ve daha fazla bilgi almanıza yarayacaktır.
• Gideceğiniz yere ait harita ve uydu görüntülerine bakın, Google Maps, Wikimapia gibi servisler bu iş için oldukça yeterli içerik sunuyorlar. Yanınıza – varsa – bir navigasyon cihazı almanız da işlerinizi kolaylaştıracaktır. Ayrıca yanınıza basılı harita almanız da yararlı olacaktır. Basılı haritanız yoksa yukarıdaki sitelerden yakın çevrenin haritalarını görüntüleyerek, bastırıp kullanabilirsiniz.
• Gideceğiniz yerde güneşin ne zaman doğduğu ve battığını öğrenin, bunun için Diyanetin web sayfalarını kullanabilirsiniz. Gideceğiniz yere göre güneşin konumunu da tespit etmeniz önemli olabilmektedir. Bazen bir tepe ya da dağ nedeniyle gündoğumu veya günbatımı olmayabilir ve boşuna zaman kaybedersiniz.
• Geziniz ne kadar uzun ya da kısa olursa olsun mutlaka hava durumunu kontrol edin ve ilerleyen günler hakkında fikir sahibi olun. Bu bilgileri DMİ sayfalarından, havadurumu.com.tr ‘den, Yahoo Weather sayfalarından ve daha birçok kaynaktan elde edebilirsiniz. Birkaç kaynaktan bu bilgilere ulaşmanız daha iyi olacaktır, unutmayın tüm kıyafetlerinizi buna göre hazırlayıp en kötü senaryoya göre hareket etmeniz hiçbir pişmanlık yaşamamanızı sağlar.
• Gideceğiniz yere ait daha önce yazılanları okuyun. Yine internet bu iş için muazzam bir kaynak sunmakta ama basılı kaynakları bulup okumanız da oldukça işinize yarayacaktır. Vaktiniz olduğu kadar okumaya ve araştırmaya, sorup soruşturmaya gayret edin, inanın çok işinize yarıyor.
• Yurtdışına gidecekseniz bunu bir tur organizasyonuyla yapmanız size kalacak yer ve ulaşım açısından ekonomik bir fayda sunacaktır. Gideceğiniz yere ulaştıktan sonraki turlara katılmak yerine kendi planınızı kendiniz yaparak oradaki metro vs. gibi ulaşımları kullanmanız, daha uzun süre yürümeniz size fotoğraf ve kültür açısından çok daha fazla şey kazandıracaktır.
• Eğer gideceğiniz yerde araba kiralamayı düşünüyorsanız bunu da gitmeden önce halletmenizde fayda var zira orada arabasız kalabilir ya da fazla ücret ödeyebilirsiniz.
• Tabi tüm bunları yaparken arada gezi bütçesini de oluşturmayı, zorunlu harcamalarınız ve diğer masraflar için ne kadar paraya ihtiyacınız olacağını tespit etmeyi, hangi ödemeleri kredi kartı ile yapabileceğinizi öğrenip yanınıza ne kadar nakit almanız gerektiğini hesaplamayı unutmuyoruz. Bazı yerlerde kredi kartı kullanamazsınız, bazı yerlerde ise nakit çekecek ATM bulamazsınız.
• Son olarak yaşadıklarınızı ve çektiklerinizi paylaşın, paylaşın ki biz de oralara gidebilelim, o kültüre, o lezzetlere yabancı kalmayalım, özellikle Türkiye gibi bir coğrafyada o kadar çok gezilecek görülecek yer var ki. Her yerde farklı bir kültürün izleri ve o izleri taşıyan insanlar, bunları paylaşın, biz elimizden geldiğince paylaşıyoruz: www.azgezmis.com.

Unuttuğum bir çok ayrıntı olabilir, örneğin yayla yollarında 4×4 pahalı olduğundan ekonomik olsun diye Renault Clio kiralayabilirsiniz. Okuyanların bazıları bir gezi için gerçekten bunları yapıyor musunuz diye düşünebilir, hemen cevap vereyim “Evet” ve daha fazlası. Bizim dört, beş günü aşan gezilerimizin programı en az bir ay önceden yapılmaya başlanır. Temel rota ve rezervasyonlar çok önceden belirlenir, otel vs harcamaları daha ucuza halledilir. Gezi yaklaştıkça ayrıntılar belli olur ve son birkaç gün içerisinde neredeyse tüm günler, saati saatine programlanmıştır. Fakat böyle olması o saatlere uymak zorunda olduğumuz anlamına gelmez ve herzaman plandan sapma özgürlüğümüz vardır ama elimizde plan ve program olması “Şimdi ne yapacağız? Nereye gideceğiz?” gibi soruların hiç sorulmamasını sağlar. Sizin de kendinize ait tecrübeleriniz varsa lütfen çekinmeden yazın.

Günümüz fotoğraf camiasında en çok tartışılan konuların başında dijital fotoğrafa yapılan müdahaleler yer alıyor. Daha önceleri dijital fotoğrafın geçerliliği tartışılıyordu ama artık çoğunluk dijital fotoğrafı kabul etmiş durumda. Daha önce bazı ortamlarda kendi düşüncelerimi paylaşmıştım, kısaca fotoğrafa bakışımı özetlemem gerekirse;

Benim için fotoğraf bir sanat değildir, bir tekniktir, tıpkı yağlı boya gibi, karakalem gibi görsel bir teknik. Fakat siz bu tekniği kullanarak sanat eseri oluşturabilirsiniz ya da belgesel bir çalışma yapabilirsiniz.

Photoshop veya diğer fotoğraf işleme programları eskinin karanlık odasına tekabül eder. Eskiden karanlık odada yapılan tüm cambazlıklar artık dijital olarak çok daha kolayca bu programlarla yapılabiliyor. Dijital fotoğraf için şöyle bir soru sorulabilir. Fotoğrafa dijital müdahelenin sınırları nerede başlayıp nerede bitmeli? Genelde tek bir fotoğraf üzerinde yapılan müdahaleler ile birkaç fotoğraftan oluşturulan manipülasyonları ayırmak yeterli olacaktır. Aslında temel olan bence çekilen fotoğrafa hangi müdahalelerin ya da eklemelerin yapıldığının gizlenmemesi. Çoğunlukla sizin haberiniz bile olmadan zaten fotoğraf makinesi tarafından fotoğrafa müdahale edilmektedir, bunlar keskinlik artışı, beyaz dengesi, tonlamanın düzeltilmesi vs. gibi müdahaleler şeklindedir (renk modunu vivid yaptığınızda renkleri daha doygun fotoğraflar elde etmeniz gibi). Bilinçli bir müdahale şeklinde verilen emek elbetteki fotoğraf makinesi tarfından yapılan müdahaleden çok daha değerlidir.

Ortaya çıkan sonuç ne olursa olsun eğer estetik anlamda, kompozisyaon anlamında ya da duygu alnmında size birşeyler verebiliyorsa bu bir eserdir. Siz hala onun fotoğraf mı yoksa başka birşey mi olduğunu tartışabilirsiniz, ben tartışmıyorum. Benim için görsel bir eserdir.

Haaaa unutmadan, fotoğrafta dijital müdahaleye karşı olanların çok büyük çoğunluğunu bu işi beceremeyenler oluşturuyor, bunu da buradan söyleyeyim dedim..

Kaynak: http://www.hakkiceylan.com/fotografci-icin-photoshop-gerekli-mi/

• Fotoğrafçı buluşmaları.
• Arşivinde en az bulunan fotoğrafların, içinde kendisi olanların olması.
• Fotoğraf çekimi için evden çıkarken, fazla ağırlık yapar diye “gerekli olmayacak objektifleri yanıma almayayım” düşüncesi.
• Yukarıdaki düşünceye rağmen, “bir kareyi bu yüzden kaçırırsam” düşüncesinin baskın çıkması sonucu tüm çantayı her seferinde yanına alması.
• Bu nedenle de hiç geçmeyen omuz ağrısı.
• Hızlı hareket etmesi ve bir çok şeyi aynı anda düşünmesi nedeniyle kaybolan objektif kapakları.
• Cepli pantolon, tercihen bir kaç tane.
• Çamurlu bir diz, sağ diz olması muhtemel.
• Birlikte fotoğraf çekimine çıkıldığında “bu işin en fazla iki bilemedin üç kişiyle yapılabileceğinin” konuşulması.
• Yukarıdaki konuşmaya rağmen sekiz, on kişi ile fotoğraf çekimine çıkılması.
• Fotoğrafla ilgisi olmayan tanıdıklardan “Bizim bir yakışıklı fotoğrafımızı çeksene” talepleri
• Yakınların ve akrabaların görüşememe konusundaki şikayetleri.
• Fotoğraf çekerken her seferinde “Hangi gazete?” sorusuna muhatap olunması.
• Bu soruya her seferinde uzun bir açıklama yaparak, amatör fotoğrafçılığın ne demek olduğunu anlatma çabası.
• Söz veripte gönderilmesi unutulan onlarca fotoğraf..
• Çekilen fotoğrafları birbirine göstererek “nasıl olmuş? sorusuna cevap aranması.
• Karşılığında “kadraj çok sola kaymış, adamın ayaklarını kesmişsin” gibi cevapların alınması.
• Güzel fotoğraf çıkartamayınca “bu gün hiç fotoğraf çekesim yok…” gibi nidalarla bünyenin avutulması.
• Her buluşma öncesi en az bir kişinin beklenmesi.
• Gezi sırasında yaşlı bir amca yada teyze görüldüğünde “açaba fotoğraf çıkar mı diyerek düşünülmesi ve birbirinin gözlerinde bu soruya “evet” cevabının aranması.
• Ardından arabanın sağa çekilmesi ve makina ve objektif ayarlarının heyecanla yapılması.
• Tüh… Görüyomusun iso değerim yine akşamdan kalmış feryadına.. gülüşmeler.
• Fotograf çekme heyecanı ile çantanın konulduğu yerin unutulması ve aranması..
• Kartım doldu, yedek kartı olan var mı diye aranmalar..

Katılımınızı bekliyorum.

Amatör fotoğrafçımız ufak, küçücük bir dijital makineyle başlamıştı fotoğraf çekmeye, öyle bir zaman geldi ki bu işten oldukça keyif almaya başladı ve daha iyi fotoğraflar çekmek istedi. Alan derinliği (1) diye birşey duymuştu ama elindeki makinayla o tip bir etkiyi bir türlü veremiyordu. Bunun DSLR (2) makinayla rahatça oluşturulabildiğini duydu bir yerlerden. Sonra bir arkadaşının elinde DLSR olarak adlandırılan makinalardan gördü. Biraz inceledi, biraz kurcaladı, bu makinayla fotoğraf çekerken alınan keyif bambaşkaydı. Mutlaka alması lazımdı. Biraz para biriktirip alabilirdi ama ne alacaktı, Canon mu, Nikon mu, Pentax mı, Sony mi? Sonra hangi modelini almalıydı? Araştırma ve okuma safhası başlamıştı. Her bulduğu incelemeyi, kullanıcı yorumlarını okuyordu. Bu okumalar sırasında bir sürü yeni terim, bir sürü ek bilgiyi de öğrenmiş oluyordu. Birisi x makinanın ISO 400 (3) den sonra çok noise (4) verdiğinden bahsediyordu, o da hemen noise nedir ISO nedir, ilk başta onları öğrenip, sonra da okuduğu yoruma bir anlam veriyordu. Bir zaman geldi, baktı ki parası var ama hala makina alamamıştı, hep yeni bir model çıkıyor, çıkan yeni modelin incelemelerini okurken başka bir modelin duyurusu yapılıyordu. Çıkacak olan modeli bekleyeyim derken hep beklemede kalıyordu. Sonunda gözünü karartıp bütçesinin elverdiği en üstün özellikli bir DSLR makinayı kit objektifiyle birlikte satın aldı.

İlk zamanlar yeni makinasıyla oldukça mutluydu, ne de olsa o kadar para vermişti. Her türlü tekniği denemeye çalıyordu. Makinayı ve tüm özelliklerini öğrenmek için en zor koşullarda çekim yapıyordu. Sonra standart objektifle istediği fotoğrafların bir kısmını çekemediğinden ekstra bir objektif, Tele Objektif (5) almaya karar verdi. Objektifi aldı almasına ama alırken objektifi korumak için önüne mutlaka bir UV filtre(6) takılması gerektiğini de öğrendi, tabi onu da satın aldı. Tele objektif çok güzel birşeydi, uzaktaki objeleri yakına getirebiliyor ve alan derinliğini kullanarak güzel fotoğraflar çekebiliyordu. Fakat artık makinasını yanına alıp dışarı çıkamıyordu, diğer objektifi nereye koyacaktı? Çanta da alması gerekiyordu ve kendine bir omuz çantası aldı. Bu arada okumaya devam ediyor ve dijital fotoğrafın vazgeçilmezi, dijital karanlık oda diyebileceğimiz Photoshop’u (7) yavaş yavaş öğreniyordu.

Aradan biraz daha zaman geçince ve amatör fotoğrafçımız daha çok fotoğraf çekmeye başlayınca, hele bir de birkaç günlük gezilere çıktığında elindeki hafıza kartı yetmemeye başladı, ekstra bir tane daha alması gerekiyordu, aldı da. Çok sevdiği ve zamanında eski minik makinasıyla çekmeye çalıştığı o makro dünyanın güzelliklerini de çekmek istiyordu fakat bunun için bir makro objektif alması gerekiyordu. Bunu en iyisinden almalıydı, herkesten daha detaylı, daha yakın çekimler yapmalıydı. Fakat makro objektifler (8) biraz pahalıydı, neyse ki aradan biraz zaman geçince paraya kıyıp bir de makro objektif aldı. Makro çekimler fotoğraf keyfini yerine getirmişti ama çantası ağırlaşmıştı ve çok sıkışmıştı. Hangi omuzunda taşısa o omuzu ağırıyordu, keyif için çekimlere giderken eziyet çekmek bir paradoks oluşturmaya başlamıştı. Yeni bir çanta lazımdı, sırt çantası, bunu da alayım dedi ve de aldı. Alırken “artık bu çanta beni elli yıl idare eder herhalde, notebook için özel bir bölmesi bile var daha ne olsun.” diyordu.

Fotoğrafçı arkadaşlarıyla konuşuyor, fotoğrafları eleştiriyor, her an yeni şeyler öğreniyordu. Bir arkadaşının manzara fotoğrafları çok ilgisini çekiyor, özellikle de fotoğraflarda bulutların bu denli güzel çıkmasını nasıl sağladığını merak ediyordu, acaba bir Photoshop oyunu muydu? Onu da öğrendi, bu Circular Polarize (9) denen bir filtre ile sağlanabiliyordu. Manzara fotoğrafları çok geniş açılarda, özellikle polarize filtre kullanıldığında harika çıkıyordu. Neyse dedi kendi kendine “şimdilik polarize filre alalım, daha sonra daha geniş açılı bir objektif te alırız elbet”. Polarize filtre de aldı, alırken “polarize filreler UV lerden daha pahalıymış ama değer be..” diyordu. Bazı fotoğrafları hala çekemiyordu, çünkü onlar Uzun Pozlama (10) yapılmış fotoğraflardı. Bunun için de bir Tripod (11) gerekiyordu, neyse onu sonra alırdı.

Zamanla fotoğraflarını beğenmemeye başladı, içleri boş geliyordu ona, birşeyler eksikti. İyi fotoğraflara daha çok bakıp, daha çok okuduğunda bunun ne olduğunu öğrendi, kendince. Fotoğraflarında insan yoktu. İnsan ve çevresini konu alan fotoğraflar çekmek istiyordu artık, zordu bu, diğerlerinden daha zordu. Duyguyu ve çevreyi aktarabilmek, öyle manzaranın karşısına geçerek çekmeye benzemiyordu. Ama denedi, denemesi bile zevkliydi, artık fotoğraf çekerken daha çok keyif alıyordu. Ama istediği etkiyi verebilmek, insanı çekerken çevresini de fotoğrafta daha çok gösterebilmek için daha geniş açılı bir objektife ihtiyaç duyuyordu. “O kadar param yok dedi” kendi kendine, “acaba ikinci el bulabilir miyim?” Araştırmaya başladı forumları, alışveriş sitelerini ve nihayet uygun bir objektif buldu ve onu satın aldı, tabi UV filtresini de beraber.

Artık tatillerde deniz kenarında uzanarak harcamıyordu vaktini, tatillerinde hiç gitmediği farklı yerlere gidip farklı kültürleri görüp, farklı insanların fotoğraflarını çekmek istiyordu. Uzun fotoğraf gezilerinde fotoğraf makinasının pili bitebilir ve tüm tatili zehir olabilirdi. Bir adet yedek pil ve ekstra bir hafıza kartı daha aldı. Artık tatilleri daha yorucuydu ama çok daha keyifliydi. Birçok insanla tanışıyor, sohbet ediyor, yeni yerler, yeni yemekler, yeni adetler ve yeni insanlar keşfediyordu. Tatillere giderken yanına yeni aldığı tripodu da götürüyordu artık, 2 kilodan fazlaydı ağırlığı, çantasıyla birlikte sekiz, on kilo yapıyordu, ama olsun du. Ayrıca çantasında uzun pozlamalarda kullanmak amacıyla bir ND Filtre (12), bir uzaktan kumanda cihazı, flaş ışığını yumuşatmak için bir aparat, beyaz ayarını (13) tam yapabilmek için başka bir aparat ve bunun gibi ufak tefek bir sürü ekipmanı vardı ve o halen amatör fotoğrafçıydı.

Zaman böyle geçip gidiyordu ve amatör fotoğrafçımız hergün bilgilerine yenilerini katıyordu, fotoğraf tekniğini geliştiriyor ve eski fotoğraflarına baktıkça beğenmiyor, eleştiriyor ve birçoğunun kalitesinden memnun kalmıyordu. Yeni fotoğraf makinalarını incelemeye devam ediyor, “acaba, yeni bir makina alsam mı?” diyordu kendi kendine. Çantasına baktı, ne çok şey almıştı zamanla, hepsinin de bir amacı vardı, hiçbiri boşa alınmış değildi. Ve hala almak istediği ihtiyacı olan birçok şey vardı. Ama o değişmişti, artık insanları kokutmadan o devasa makinasını, objektiflerini, insanları rahatsız etmeden ve dikkatlerini çekmeden kullanmak istiyordu. Böylelikle onlardaki orjinal ifadeyi yakalyabilirdi. Etrafta o na her zaman sorulan bir iki soru vardı “Hangi gazete abi?”, “Hello?”, “Ne için çekiyorsunuz bu fotoğrafları?” bunlardan da bıkmıştı artık. Yoksa, yoksa bir Rangefinder (14) mı almalıydı?

Notlar: Yukarıda geçen bazı terimlerle ilk kez karşılaşanlar için aşağıda açıklama gereği duydum, ayrıntılı bir açıklama değil (zaten amacım da bu değil, bunun için fotoğraf terimleri sözlüğü var) ama en azından yukarıdaki metni daha iyi anlamalarını sağlayacaktır.

(1) Alan derinliği: Fotoğrafta tüm alanlar net çıkmaz, netlediğimiz objenin bir miktar önü ve bir miktar arkası net olarak çıkacaktır. Bu alanın genişliği net alan derinliği olarak anılır, diyafram değiştirilerek kontrol edilebilir.

(2) DSLR: Bu fotoğraf makinelerinde objektifle sersör arasına yerleştirilmiş bir ayna ve vizör (bakaç) hizasına yerleştirilmiş prizma aracılığıyla objektiften geçen ışık göze ulaştırır. Ayna hareket edebilir bir yapıya sahip olduğu için deklaşöre basıldığı anda yukarı kalkar ve pozlama gerçekleşir. Bu tip makineler çeşitli objektif ve filtre kullanımınında kolaylık sağlar.

(3) ISO: Işık hassasiyeti olarak adlandırabiliriz. iso değeri arttıkça ışık hassasiyeti artar ve az ışıklı oratamlarda fotoğraf çekmemiz kolaylaşır.

(4) Noise: Dijital fotoğrafta oluşan istenmeyen noktacıklanma olarak tanımlayabiliriz, genellikle yüksek iso değerlerinde ve az ışıklı koşullarda daha çok oluşur. (Gren değil, karıştırmayın)

(5) Tele Objektif: Genel anlamda odak uzunluğu 70mm ve daha büyük olan objektiflere verilen isimdir. Fotoğraf makinesi ile konuya yaklaşmadan, uzaktan objeleri çekebilmeye yarar.

(6) UV filtre: Objektifin önüne takılır, objektifi güneşten gelen ultraviyole ışınlarına karşı ve aynı zamanda çizilmelere karşı korur. Fotoğraf etkisi ihmal edilebilecek kadar azdır.

(7) Photoshop: Adobe firmasının ditital fotoğrafları işlemek için hazırladığı, oldukça profesyonel bir bilgisayar programı.

(8) Makro Objektif: Objeleri daha yakından çekebilmek için özel olarak üretilen bir objektif türü.

(9) Circular Polarize Filtre: Objektifin önüne takılır, ışık kırılmalarını kontrol etmenizi sağlayarak, yansıma oluşumunu engeller.

(10) Uzun Pozlama: Fotoğraf oluşurken makinadaki ışığa duyarlı bölge (sensör) belirli bir süre açık kalır (mesela 1/500, 1/100 saniye kadar) bu sürenin uzun olması durumuna (2 saniye, 3 saniye gibi) uzun pozlama denir.

(11) Tripod: Uzun pozlama sırasında makinayı elimizde sarsmadan tutamayız, bu yüzden makinayı sarsmadan, sabit bir şekilde tutan üç ayak (tripod) sistemi geliştirilmiştir.

(12) ND Filtre: Nötr Yoğunluk filtresi olarak çevirebiliriz. Tüm renklerde ve dalgaboylarındaki ışığı eşit miktarda azaltmak için kullanılmakta olan gri renkli bir optik elemandır. ND filtre kullanım amacı film ya da sensör yüzeyine düşen ışığın miktarı kontrollü olarak azaltmaktır. Uzun pozlamalarda kullanılabilir.

(13) Beyaz Ayarı: Bütün ışık kaynaklarının kendilerine ait bir renk sıcaklık değeri vardır, bu değer bilinir ve makinaya bildirilirse en doğru renk elde edilmiş olur.

(14) Rangefinder: Değişebilen objektif sistemine sahip olmasına karşın SLR veya DSLR makinalardan farkı aynasının olmamasıdır, bu yüzden daha küçük bir yapıya sahiptir.

Kaynak: http://www.hakkiceylan.com/amator-fotografcinin-hikayesi